Dirk Denoyelle: Groeien in verwondering

Elke week pikken wij een stukje uit een van de vele ondernemersverhalen die in 'Vele (om)wegen naar groei' gebundeld zijn. Omdat het inspirerende verhalen zijn, waar iedere ondernemer wel iets van opsteekt. Deze week is het de beurt aan Amazings van Dirk Denoyelle.

 

 

 

 

 


Ik heb altijd graag op een podium gestaan en ik heb altijd graag met de LEGO-blokjes gespeeld. Mijn hele leven al. Dat ik die twee passies ooit in één beroep zou kunnen combineren, had ik als kind niet kunnen dromen. Eigenlijk ben ik altijd een beetje dat klein manneke gebleven dat met de blokken speelt en roept: ‘Zie mij eens bezig!’ (Lacht). Tot mijn 18 jaar kreeg ik voor mijn verjaardag LEGO cadeau. Dat was mijn speelgoed en het is het altijd gebleven. Optreden was een grotere drang. Iedereen die vroeger op bezoek kwam bij de familie Denoyelle werd steevast getrakteerd op een poppenspel, een parodie op De Strangers of een goochelshow van kleine Dirk. Ocharme dat bezoek, denk ik nu soms. Fun is altijd een grote drijfkracht geweest in heel mijn groeiproces. Denoyelle is LEGO Certified Professional, hij verzorgt bedrijfspresentaties en geeft motivational speeches, alles op geheel eigen wijze. Zijn bedrijf Amazings is de voorbije jaren met telkens 25% gegroeid, al moet er aan de communicatie en de naamsbekendheid gesleuteld worden.

Stand-up ingenieur

’Eerst een diploma en dan kunt ge uw goesting doen’, zei mijn pa. En ik ben nooit een rebel geweest. Altijd een beetje een laatbloeier. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om tegen mijn pa in te gaan. Ik had trouwens geen idee dat er zoiets bestond als een toneelschool. Vergeet niet, het was ook volop crisis toen, midden jaren 80, de werkloosheidscijfers waren astronomisch hoog. Iets frivools als Germaanse filologie studeren, wat mij wel aansprak want ik was goed in Engels, was behoorlijk riskant. ’Wordt gij maar ingenieur,’ zei onze pa, ’ge kunt dan nog alle kanten uit.’ Die studies burgerlijk ingenieur interesseerden me niet, ik deed het niet graag, maar ik deed het. Geen dwarsligger, hé. En na een tijdje had ik door dat je daar ook revues en presesverkiezingen had. Ik heb mijn artistieke ei daar wel gelegd, maar binnen de veilige muren van het ingenieurschap.

De vlucht vooruit

Na mijn studies moest ik naar het leger. Voor mij was dat een geweldige opportuniteit om eens goed na te denken waar ik met mijn leven naartoe wilde. Toen heb ik beseft: als ik nu niet probeer de artiest te worden die ik wil zijn, dan ga ik het mij de rest van mijn leven beklagen. Na die legerdienst heb ik heel bewust de knop omgedraaid en ik ben beginnen op te treden. Ik gaf mezelf twee jaar. Als het dan niet gelukt was om er een broodwinning van te maken, werd ik braaf weer ingenieur. Maar bon, ik kon er eigenlijk meteen van leven. Er waren maar heel weinig komieken op dat moment. En ik had ook redelijk snel mijn ‘gouden ei’ gevonden, stemmen imiteren. Voor er sprake was van Chris Van den Durpel en zijn Kamiel Spiessens, lang voor Vlaanderen platging voor Tegen de Sterren Op imiteerde ik Louis Tobback, Jean-Pierre Van Rossem en meer dan honderd anderen.

Ik speelde mijn zaalshows voor verenigingen en in culturele centra. En heel bewust ook steeds vaker voor businessclubs en internationale bedrijven. Als burgerlijk ingenieur vond ik daar een verwant publiek. En, ik voelde toen al een beetje de boom van de stand-upcomedy komen. Het was een kweekvijvertje van talent geworden. Ik neem altijd de vlucht vooruit, da’s een constante in mijn leven. Voor ik weggeconcurreerd word, wijk ik uit naar een markt waar niemand mij wat kan maken. Want, pretentieus als ik ben (lacht): wie spreekt er zes talen, kan een beetje zingen, stemmen imiteren en kan ook nog vlot inpikken op ‘bedrijfsklap’? Ik had daar mijn niche gevonden. Een komiek die bedrijfsevents en congressen presenteerde, dat was uniek. En mijn aanpak sloeg aan. Als ik speeches komisch samenvat en door de mangel haal, blijven ze blijkbaar langer hangen. Mensen luisteren beter naar de spreker omdat ze mijn grappen willen snappen. Op die manier nemen ze veel meer mee van een congres.

Amazing!

Achter de schermen van die congressen en bedrijfspresentaties hoorde ik het ene verhaal na het andere over de problematieken van ondernemers. ’Hoe ga jij om met groei? Geraak jij wijs uit die nieuwe regelgeving? En amai, de loonkost is weer gestegen!’ Kan ik niet nóg beter inspelen op speeches en debatten, dacht ik, als ik dat zelf allemaal aan den lijve ondervind, als ik zelf een bedrijf zou hebben? Dan versta ik nog beter waar die gasten over spreken. En klagen (lacht).

Parallel met die gedachtegang begon mijn LEGO-hobby zich te ontwikkelen. Ik speelde weer heel vaak met de blokjes, en af en toe leidde dat tot betaalde opdrachten. Daar is meer mee te doen, dacht ik. Voor een theatershow heb ik toen Willem Vermandere gebouwd in LEGO-blokjes en dat beeld verwerkt in een sketch. Het publiek smulde ervan. Daarna volgden LEGO-hoofden van BV’s, die ik tentoonstelde in de culturele centra waar ik speelde. Dat was een gigantisch succes. Laten we het dan maar riskeren, dacht ik. Ik word ondernemer, ik start mijn eigen bedrijf.

Amazings is nu een professionele boîte met twee werknemers en een batterij freelancers. Bedrijven bestellen bij Amazings vaak een LEGO-kunstwerk dat past in hun product range. Een grote compressor in LEGO-blokjes bijvoorbeeld voor op een beursstand. Van die compressor willen ze dan vaak een kleine versie om uit te delen aan hun gasten en klanten. Dan maken we kleine bouwpakketjes van diezelfde compressor. Soms zeggen ze dan: ‘We zouden graag hebben dat je live iets doet met de blokjes, eventueel gekoppeld aan een presentatie.’ Dan bouwen we ter plaatse een LEGO-kunstwerk of we doen een teambuilding of een brainstorm met het personeel van dat bedrijf. Of ik breng een motivational speech, met een speelse LEGO-draai. De combinatie van al die dingen maakt wat ik doe weer uniek.

Dirk in Wonderland

Ik maak het als oprichter en eigenaar van Amazings nu allemaal van heel dichtbij mee. Alleen, mijn oorspronkelijk doel om met meer kennis van zaken te kunnen grappen over de problematiek van de ondernemer, daar is niks van in huis gekomen. Ik ben zo opgeslokt door het ondernemen, door mijn bedrijf, dat ik er in mijn shows en presentaties liever even afstand van neem. Het bedrijf staat niet in functie van mijn optredens, de optredens zijn amusement geworden terwijl ik fulltime met mijn hoofd bij die firma ben. Ik heb me volledig laten meeslepen door dit experiment!

Alles wat ze me verteld hadden tijdens die bedrijfsshows en congressen is wáár (lacht). Ik val nog elke dag van de ene verbazing in de andere.

Bijvoorbeeld, als werkgever moet je voor je werknemers een vast uurrooster indienen, en daar moet je je aan houden. Dat staat in het arbeidsreglement. Ik begrijp dat, da’s ter bescherming van die werknemer, zodat er niet van die mens geprofiteerd wordt, zodat weekends gerespecteerd worden en overuren betaald. Maar ik kom uit een artistiek milieu. Daar werken ze soms dagen aan één stuk langer dan acht uur per dag, als een project dat vereist. En dan weer een paar dagen niet. Als het werk maar gedaan is. En als het werk rapper gedaan is, ben jij rapper klaar en moet je niet per se acht uren ‘kloppen’. Wie trekt zich wat aan van vaste uren! Ah nee. Mag niet. Een vast uurrooster dus. Ik mag wel werken met glijdende uren, maar dan moet ik bijbetalen om dat in het arbeidsreglement te laten opnemen, en moet ik een manier vinden – een prikklok of zo – om de gepresteerde uren van mijn mensen te registreren. Help! (Lacht) Ik begrijp natuurlijk wel waar die regeltjes vandaan komen. Maar mannekes, waar eindigt dat?!

Nog een voorbeeld. Wij exporteren onze LEGO-spullen binnen en buiten Europa. Af en toe komen verzendingen terug of heeft een klant een bizarre factuur aan zijn broek, een importtaks bijvoorbeeld. Bon, wat moeten we doen om in orde te zijn? Want we willen wel in orde zijn. Ik ben een brave ondernemer. Blijkbaar heb je een ‘uniek’ of ‘enig’ formulier nodig bij de zending om die problemen te voorkomen. Waar halen we zo’n formulier? Nergens. ‘De DHL-koerier regelt dat wel.’ Maar wij versturen onze spullen met de post! En dat ‘enig formulier’ kennen ze niet bij de post! Tja. Hallo Kafka (lacht). En dan gaan ze nu brexitten en trumpen, hoe zot kan je zijn om nog meer barrières op te werpen, dan marcheert er binnenkort niks meer.

De problemen oplossen voor ze zich stellen

En we blijven dingen verkeerd doen. Buiten onze wil om, omdat het allemaal zo complex en voor mij vaak gewoon mysterieus is. We zijn heel flink geweest en we hebben op elk verdiep brandblusapparaten gezet. Maar blijkbaar is dat niet OK, je moet die dingen ophangen, niet op de grond zetten. Dan kan er iemand zijn voet tegen stoten en dan zit je met een arbeidsongeval. Maar als je ze ophangt, kan je er toch ook tegen lopen en je been bezeren, niet?! Soit, je moet ze ophangen (lacht). Zullen we doen.

Ik begin nu ook te begrijpen waarom hele grote bedrijven met massa’s procedures werken, waarom ze log worden en er niks meer vooruitgaat. Omdat ze uit alle fouten die ze ooit gemaakt hebben, lessen getrokken hebben en procedures hebben ontwikkeld om in de toekomst zulke fouten te vermijden. En al die wetten en regeltjes zijn er ook om risico’s in de toekomst zoveel mogelijk te voorkomen. Voorkomen dat er iets fout gaat, daar zijn we sterk in. Het is een maatschappelijke tendens geworden. Er is ooit een voedselcrisis geweest en dus moet nu alles wat tussen onze boterham zit traceerbaar zijn. Een giga-rompslomp die bedoeld is voor die ene keer op het miljard dat er iets fout gaat. Je zou kunnen zeggen: als iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt, heb je dat niet nodig. Maar nee, ‘je kan dat risico niet nemen’.

 

Het volledige verhaal van Dirk leest u in het gratis boek 'Vele (om)wegen naar groei'. Downloaden is de boodschap!