Eef Coolen - Bolster: Duurzaam groeien met pit en passie

Elke week pikken wij een stukje uit een van de vele ondernemersverhalen die in 'Vele (om)wegen naar groei' gebundeld zijn. Omdat het inspirerende verhalen zijn, waar iedere ondernemer wel iets van opsteekt. Deze week is het de beurt aan Eef Coolen van Bolster.

Het moeten niet altijd stoere mannen zijn die een tuinbedrijf hebben. Eef Coolen is landschaps- en tuinarchitect van opleiding en sinds 2014 leading lady van het door haar opgerichte Bolster. Haar bedrijf focust op ontwerp, aanleg en onderhoud van tuinen voor particulieren en bedrijven, groot en klein. Tuinen die de zinnen van de klanten moeten prikkelen. Elke tuin, elk project vertrekt vanuit het hart, een natuurlijke passie voor groen.

Hier in Limburg heten veel tuinbedrijven ‘Tuinbedrijf Janssen’ of ‘Tuinbedrijf Jean-Paul’. Dat zegt al bij al weinig, en dus wilde ik een naam die pittiger klinkt dan ‘Tuinbedrijf Coolen’ (lacht). ‘Bolster’ is een pittig en tof woord. Maar de naam symboliseert ook waar we voor staan. Als je de bolster van een kastanje goed bekijkt, dan zie je eerst een stekelige buitenkant met een dynamische vorm, in een flashy groen kleurtje. Dat vertelt meteen dat wij ontwerpen maken die niet zo vanzelfsprekend van vorm, structuur of invulling zijn. Hier en daar met een hoekje af, zou je kunnen zeggen. Binnen in de bolster zit de kastanje, de vrucht, het hart. Weer een sterk symbool: in al onze diensten werken we vanuit het hart, vanuit onze passie. Een mooie combinatie dus van passie en pit. En een leuk detail: in het Engels betekent to bolster ‘een boost geven’. Bolster wil jouw tuin een boost geven, verbeteren.

Driemaal duurzaam

Vroeger was ik niet uitgesproken ecologisch ingesteld. Echt een groen meisje was ik nog niet. Maar gaandeweg, naarmate ik er meer over leerde, besefte ik steeds meer het belang van ecologie en duurzaamheid. En zo groeiden die visie en dat engagement langzaam.

Alle keuzes die we maken met Bolster worden geleid door een streven naar duurzaamheid. Veel tuinbedrijven verzorgen ‘gewoon’ de aanleg en het onderhoud van tuinen, zonder meer. Wij willen dat duurzame en ecologische aspect echt uitdragen in ons werk. En we zijn duurzaam op drie fronten: op het terrein, intern en in relatie met onze klanten.

Op het terrein gaan we bewust ecologisch verantwoord werken. We gebruiken zo weinig mogelijk en liefst geen pesticiden. We maken de juiste plantencombinaties, vermijden oppervlaktes kale grond, waardoor tuinen onderhoudsarm en dus duurzaam zijn.

We zijn intern duurzaam. We werken met mensen die elders op de arbeidsmarkt vaak niet de juiste kansen krijgen. Een van onze collega’s bijvoorbeeld is een man vooraan in de vijftig, met Jamaicaanse roots. Hij vond niet meteen zijn plek in onze maatschappij, maar was wel bijzonder gemotiveerd om te werken. Zulke mensen geven we kansen, als er pit in zit. Hij is bij ons gestart op interimbasis en als hij goed presteert, kan hij op termijn in dienst komen. Zo iemand krijgt weer voet aan de grond in de samenleving. Ook dat is voor ons duurzaamheid.

En ten slotte investeren we ook in een duurzame relatie met onze klanten. Iemand zei me ooit: ‘Kijk, Eef, wij zijn niet zo sociaal geëngageerd, we hebben nog nooit iets geschonken aan bijvoorbeeld Artsen zonder Grenzen. Maar we kiezen voor Bolster als tuinbedrijf omdat we dan tenminste op die manier de maatschappij een stukje beter maken.’ Dat was voor mij het mooiste compliment. Dat mensen heel bewust voor ons kiezen, is een voorwaarde voor een duurzame klantenrelatie.

Harken en grommelen in de tuin

Soms vraag ik me af hoe het allemaal zo ver is kunnen komen (lacht). De groene inslag zat er niet in, en ik was ook al niet bijzonder ondernemend als kind.

Ik was eerder stil en verlegen. Het meisje achteraan in de klas dat altijd schrik had om haar vinger op te steken, zelfs al was ze er zeker van dat het antwoord juist was, dat was ik. Echt zo’n verlegen ding. En dat maakte ook dat het als puber zeker niet makkelijk was voor mij.

Toen ik op de grens van volwassenheid zat, zijn de puzzelstukjes op de juiste plek gevallen. Met onder andere mensen om mij heen die me een extra steuntje en vertrouwen gaven, zodat ik kon groeien als mens. Da’s ook een beetje geluk hebben, de juiste mensen ontmoeten op het juiste moment.

Voor ik Bolster opstartte, was ik journalist bij Het Belang van Limburg, een heel toffe job, maar niet voor het leven. Verdorie, wat wil ik dan wél doen, vroeg ik me af. Even achteromgekeken naar mijn jeugd, waar liep ik als kind warm voor? Toen zeiden ze thuis: ‘Eef, waarom doe je niets met tuinen? Je deed dat altijd, met je pa bladeren harken in de tuin.’ Ik ben bij SYNTRA een cursus Tuinaannemer-tuinverzorger gaan volgen en het was meteen raak. Daarna heb ik de bachelor Landschaps- en tuinarchitectuur gevolgd aan de Erasmushogeschool in Jette, om me echt helemaal te scholen.

Grappig, als je erover nadenkt. Mijn papa die vroeger altijd in onze tuin zat te ‘potteren’. ‘Eef, kom eens helpen!’ riep hij dan. Ik herinner me dat ik dat toch vooral grommelend deed. Maar stiekem genoot ik er wel van. Komiek dat dat is blijven plakken. Er moet toen toch een zaadje geplant zijn.

Groeien door te zoeken

Het was leuk werken bij de krant, maar het leek me wel fijn om mijn eigen werkomgeving te creëren, een plek waar mensen graag werken en waar ik tegelijk een nobel doel aan kon koppelen. En ook wel eigenwijs mijn goesting doen, dat wilde ik ook (lacht). Als je dat allemaal bij elkaar optelt, logisch dat je dan voor het ondernemerschap kiest.

Ik was 26 toen ik effectief ben beginnen te ondernemen, maar ik heb niet het gevoel dat ik daarvoor tijd verloren heb. Misschien heb ik door de moeilijke fase in mijn jeugd wat langer moeten zoeken en tasten, maar dat heeft me ook veel geleerd. De jaren journalistiek hebben me communicatief sterker gemaakt, wat best wel nuttig is in de tuinwereld. Andere groenbedrijven besteden niet altijd zoveel aandacht aan communicatie met klanten. Die ervaring is ongetwijfeld een extra troef.

Als je me zou vragen: ‘Eef, had je liever andere potgrond gehad als kind, waardoor je op je achttien sterker had gestaan, waardoor je misschien vroeger je weg had gevonden?’, dan moet ik daar ‘nee’ op antwoorden. Je weg moeten zoeken, is ook een vorm van groeien. En dat ik dat pad zelf heb geplaveid en zelf beloop, dat geeft ook ontzettend veel voldoening. Dit is míjn weg.

Beter dan goed

‘Groei’ is wel een rode draad in mijn leven geworden. Het vraagt een hele grote investering en persoonlijk evolutie ook om het allemaal gebolwerkt en gedaan te krijgen. Niet alleen in centen, maar ook in overgave, passie, kennis, enzovoort. Dat zijn ook belangrijke voorwaarden om aan dit ondernemersavontuur te beginnen. Het hangt er natuurlijk van af waar je ambities liggen. Wil je alleen je boterham verdienen met het werk dat je doet of wil je een vernieuwend bedrijf zijn dat eruit springt, dat een verschil maakt? Ik ambieer toch dat laatste. Met Bolster willen we er iets bijzonders van maken, we willen het beter dan goed doen. Dan heb je inderdaad een extra portie overgave en inzet nodig. We leggen de lat hoog. Mijn passie geeft me de kracht om hoog te springen.

Soms is het gigadruk en weet ik letterlijk niet wat ik eerst moet aanpakken. Je piekert en tobt je suf, sommige dingen kan je ook gewoon niet in een handomdraai beslissen. En dan implodeer je weleens, heel heftig soms.

Op zulke momenten zijn onze klanten een grote motivatie om door te zetten. We krijgen veel complimenten, dus onze tevreden klanten maken dat ik elke dag weer goesting heb om te blijven gaan.

En onze medewerkers, natuurlijk. Als ik die mannen onder elkaar zot zie doen in de tuin, als ik zie hoe die zich amuseren met hun job, dát geeft energie!

Elke ochtend krijgen de medewerkers bij wijze van begroeting een kus. Ik wil niet die bazin zijn op haar ivoren toren, ver weg van iedereen. Ik sta het liefst gewoon tussen hen, meewerkend. Al verwacht ik uiteraard wel het nodige respect voor mijn beslissingen en acties.

Het begint met één heggenschaar

Als ondernemer groei je iedere dag. Naarmate het bedrijf evolueert, komen er zoveel meer taken op je schouders terecht. Vroeger was de belangrijkste vraag: ‘Welke heggenschaar ga ik kopen?’ Vervolgens een paar klanten vinden en ik was vertrokken. Nu is het én marketing én boekhouding én klanten én meewerken op het terrein en ontwerpen maken. Je kán niet anders dan meegroeien als ondernemer. Elke dag kruist er wel een nieuwe opdracht of een volgende uitdaging mijn pad, waardoor ik als ondernemer vooruitga.

Het angstige meisje in mij is door die evolutie iemand anders geworden. Gaandeweg is mijn vertrouwen gegroeid. Het is onder mijn ogen gebeurd zonder dat ik het besefte. Vroeger was ik heel voorzichtig, ik durfde nooit het woord te nemen. Maar met de juiste omgeving, de juiste mensen en de juiste visie, klanten die tevreden zijn en vertrouwen geven, is de puzzel in elkaar gevallen. Tegenwoordig zeggen ze dat ik vertrouwen uitstraal en het nogal goed kan uitleggen (lacht).

De juiste mensen kunnen soms echt doorslaggevend zijn. Mensen met wie ik kan discussiëren als ik vragen hebt. Mensen die mij tegenspreken en die ik kan confronteren met mijn beslissingen, en aan wiens mening ik die beslissingen af kan toetsen. Uit wiens opinie ik dingen kan filteren en van wie ik kan leren, zonder het per se met hen eens te moeten zijn.

Die mensen die er voor je staan op dagen dat het niet gaat. Die je bij de arm pakken en zeggen: ‘Kom, nu gaan we eens wandelen.’ Die je doen ontspannen, die je naar de kernwaarden van het leven terughalen, die je doen beseffen dat er meer is dan enkel de job. Die naar je luisteren en die je doen lachen. Dat zijn de juiste mensen.

Een mannenbastion en één grietje

Ik heb het meestal over ‘de mannen’ of ‘de boys’. De tuinwereld ís wel een mannenbastion. Fysiek is het keihard, boordstenen en tegels zijn echt zwaar. De vrouwen die je in deze job tegenkomt, zijn vaak ontwerpers, die werken minder op het terrein.

Ik ben, ondanks de nogal slanke lijn, gelukkig gezegend met redelijk wat spierkracht, en een goeie conditie, dat helpt (lacht).

Tuinaanleg leunt ook nauw aan bij ‘de bouw’. Die tegels, die boordstenen, die afwatering … Het is een zeer technische wereld en daar komen mannen nog altijd iets meer aan bod. Maar we staan zeker open voor vrouwen binnen ons team. Ik ben de eerste die diversiteit wil promoten. Het eerste meisje dat zich aandient met het juiste profiel, is zeer welkom!

Door mijn eigen medewerkers word ik als vrouwelijke baas zonder meer aanvaard. Die mannen appreciëren de kansen die ze krijgen, ze respecteren mij als persoon en ze nemen vlekkeloos instructies van mij aan.

In de buitenwereld is het soms een ander verhaal. Soms word ik scheef bekeken door een groep aannemers of nieuwe leveranciers. Wat komt dat grietje hier doen?, zie je ze denken. Een vrouw in de sector, da’s verdacht. Maar als ze zien dat ‘dat grietje’ de scholing en de fysiek heeft om het werk te doen, dan groeit de waardering zienderogen. Het is soms een veldslag om te tonen dat ik geschikt ben om dit werk te doen als vrouw. En het is jammer dat ik mezelf elke keer opnieuw moet bewijzen. Maar als ik de káns krijg om me te bewijzen, draaien ze snel bij.

Soms doet een klant de deur open, ziet mij staan en roept verwonderd: ‘Ah, meiske, ga jij ook meewerken?!’ Waarop ik meestal antwoord: ‘Ja, zal ik mijn spierballen eens laten zien?’ (Lacht) Humor breekt het ijs. Achteraf zijn ze het er allemaal over eens dat ‘dat meiske’ goed gewerkt heeft.

 

[...]

 

Het volledige verhaal van Eef? Dat leest u in het gratis boek 'Vele (om)wegen naar groei'. Downloaden is de boodschap!