Jeroen De Wit: "Ik ben geen superman, hé!"

Jeroen De Wit studeerde nog toen hij in 2012 Teamleader oprichtte, met Willem Delbare en Mathias De Loore. Het Gentse bedrijf helpt kmo’s bij het automatiseren en digitaliseren van facturatie, klantenbeheer en projectmanagement. Na enkele bekroningen (waaronder UNIZO Beloftevolle Ondernemer van het Jaar), kapitaalrondes, aanwervingen, maar ook het vertrek van de medestichters, is het bedrijf actief in 6 landen en telt het bijna 200 medewerkers. Ik ben benieuwd wat dat men een mens doet. 

Tekst: Sanderijn Vanleenhove - Foto's: Wouter Van Vooren

“Parkeer in de garage van Dok Noord en verlaat de deur achteraan links in de parking en ga twee verdiepingen omhoog. Ons kantoor bevindt zich dan aan je rechterkant.” Deze instructies, die volgden op de afspraakbevestiging, klinken simpel, maar waren het allerminst. Na twee keer missen van gebouw en drie keer de weg vragen – “ja, deftige signalisatie blijft op deze site een moeilijke zaak” – kan ik mij eindelijk iets voor 16 u. bij het onthaal aanmelden. Op tijd. Net zoals Jeroen. Het typeert hem. Een planner. Zo stapt hij ook stipt om 17 u. – we hadden één uur interview afgesproken – ons lokaal uit, op weg naar alweer een volgende meeting. 

Voor we eraan beginnen moet hij wel eerst enkele medewerkers uit het lokaal ‘ontzetten’. “Sorry, gasten”, excuseert Jeroen zich. Of hij nog iedereen kent, vraag ik hem. “Bij naam nog wel. Maar op de hoogte zijn van de persoonlijke situatie? Nee, dat lukt niet meer. We zijn met te veel. Al probeer ik het nog wel. Ik vind dat belangrijk.” 

 

Ook naar de buitenwereld kom je persoonlijk over. Het verbaasde me bijvoorbeeld dat jijzelf via mail onze afspraak bevestigde. Dat je daar de tijd nog voor hebt.

“Die heb ik ook niet. Het was dan ook niet ik, geef ik toe. Wel Jolien, in mijn naam. Zij ondersteunt me al een paar jaar met mijn mails en agendabeheer. Ik stel me heel bereikbaar op, ook naar klanten. Iedereen mag mij mailen. En ik vind dat iedereen snel een antwoord verdient. Maar het gevolg is natuurlijk een grote mailbox die ik onmogelijk zelf kan verwerken. Ik ben geen Superman, hé. Maar ik doe dus wel mijn best om iedereen een persoonlijk antwoord te bezorgen.”

Wat dus aardig lukt. Jeroen is intussen voor mij gaan zitten. Op zijn gemak. T-shirt, losse trui, sneakers, en af en toe de benen opgetrokken op de stoel. Wie niet beter weet, zou moeilijk geloven dat hij aan het hoofd staat van een meer dan volwassen scale-up. Afgelopen zomer haalde Teamleader nog 18,5 miljoen euro op bij verschillende investeerders nadat het eerder al ruim 13 miljoen verzamelde. Hij lijkt gewoon ‘one of the guys’. Een managementstijl waar hij vooral in zijn beginperiode prat op ging. 

“Ik was in het verleden altijd op zoek naar een informele bedrijfscultuur. We zijn ook heel klein begonnen. Om een voorbeeld te geven, toen we net gestart waren, gingen we na het werk uit met de collega’s. Ongelooflijk hoeveel kennis en informatie op zo’n informele momenten heen en weer gaat. Maar zoiets is moeilijk in stand te houden met zoveel werknemers. De balans werk-privé is bij iedereen anders. Maar natuurlijk heeft iedereen recht op dezelfde informatie. Dus moet je gaan formaliseren. Dit is één van de dingen die ik geleerd heb door te groeien.”

“Uiteindelijk wil ik gewoon een werkplek creëren waar ik zelf graag werk. Ik zit hier uren genoeg. Omdat ik het graag doe, want Teamleader is mijn passie. Maar alles moet in balans zijn. Ook voor mijn medewerkers. Er werken hier mensen van alle leeftijden, dus heb je ook verschillende verhalen. Mensen die hun eerste huis kopen en graag even op dinsdagmiddag naar de bank gaan. Of naar de notaris. Anderen willen graag hun kinderen af en toe van de crèche of de school afhalen. Dat moet allemaal kunnen, vind ik. Als CEO moet je daar flexibel mee omgaan. Ik heb geleerd dat je er als bedrijf zoveel voor terug krijgt.”

Een CEO moet flexibel zijn, maar ook onze arbeidswetgeving moet flexibeler, zei je tegen minister-president Bourgeois toen die Teamleader bezocht op UNIZO’s Dag van de Ondernemer. 

“Absoluut. Niemand kan hier deftig uitleggen wat Pinksteren betekent. Waarom moeten we dan op Pinkstermaandag thuis zitten? Misschien wil iemand wel liever op zaterdag en zondag werken om zo op dinsdag en woensdag thuis te zijn. Die verplichte feestdagen zijn voorbijgestreefd. Ik besef wel dat die bedoeld zijn om bepaalde doelgroepen te beschermen, maar toch. Nog een voorbeeld. Wij hebben hier twee koks. Maar mijn mensen moeten hun eten betalen. Waarom? Omdat ze maaltijdcheques krijgen en twee keer voordeel geven mag niet. Hoe stom is dat? In de VS is het allemaal veel flexibeler en dat moet de norm zijn. En dan hebben wij als Teamleader nog geluk. Voor e-commercebedrijven is de belemmering veel zwaarder door de rigide regeling op nachtarbeid.”

 

Naar het buitenland dan maar? 

“Ik heb nog nooit ..."

Wat Jeroen De Wit nog nooit gedaan heeft? Dat ontdek je deze maand in ZO Magazine!